Dagelijks manna

Johannes de openbaarder

Ik, Johannes, die ook uw broeder ben en deelgenoot in de verdrukking en in het Koninkrijk en in de volharding van Jezus Christus, was op het eiland genaamd Patmos, omwille van het Woord van God en het getuigenis van Jezus Christus. Openbaring 1:9.

 Het leek alsof de vijanden der waarheid zegevierden, maar Gods hand bewoog zich achter de schermen.  De Heer liet toe dat Zijn dienaar daar geplaatst werd waar Christus hem een mooiere openbaring van Zichzelf kon geven dan hij ooit had ontvangen; waar hij het meest kostbare onderwijs ontving om de kerken mee te verlichten. Hij liet toe dat hij in eenzaamheid werd geplaatst, zodat zijn oor en hart bevattelijker zou zijn voor de openbaringen die hij moest krijgen. De man die Johannes in ballingschap plaatste, werd niet minder verantwoordelijk in de zaak, maar hij werd een instrument in Gods hand voor het uitvoeren van Zijn eeuwig voornemen, en de moeite die hij deed om het licht uit te doven, plaatste de waarheid in een duidelijk uitgelijnd reliëf.

Johannes was beroofd van het gezelschap van zijn broeders, maar niemand kon hem het gezelschap van Christus ontnemen. Christus zou een groot licht op Zijn dienaar laten stralen. De Heer waakte over zijn verbannen discipel, en gaf hem een heerlijke openbaring van Zichzelf. Deze geliefde discipel was rijkelijk bevoorrecht. Samen met de andere leerlingen had hij gewandeld en gesproken met Jezus, van Hem lerend en genietend van Zijn woorden. Zijn hoofd had vaak gerust op de borst van zijn Heiland. Maar hij had ook een afspraak met Hem op Patmos.
 
God en Christus en het hemelse heir waren Johannes' metgezellen op het eenzame eiland, en van hen kreeg hij instructie van oneindig belang. Daar schreef hij de visioenen en openbaringen die hij van God ontving. Hij beschreef de dingen die plaats zouden vinden tijdens de laatste gebeurtenissen van de aardse geschiedenis. Toen zijn stem niet langer kon getuigen van de waarheid, moesten de hem gegeven boodschappen op Patmos zich verspreiden als een brandende lamp. Mannen en vrouwen dienden hieruit Gods bedoelingen te leren, niet alleen met betrekking tot het Joodse volk, maar tot elke natie op de aarde.
 
The Signs of the Times, March 22, 1905.
This devotional is taken from Ye Shall Receive Power by Ellen G. White.

 

Aquila en Priscilla: self-supporting zendelingen

Groet Priscilla en Aquila, mijn medearbeiders in Christus Jezus. Zij hebben voor mijn leven hun hals gewaagd. Niet alleen ik ben hun dankbaar, maar ook alle gemeenten van de heidenen. Romeinen 16:3-4

Paulus was een voorbeeld tegenover de opvatting die toenmaals in de gemeente veld won, dat het evangelie slechts door diegenen succesvol kon worden verkondigd, die geheel en al van de noodzaak tot lichamelijke arbeid waren bevrijd.

Hij liet op praktische wijze zien wat door toegewijde leken op veel plaatsen waar de mensen met de waarheden van het evangelie onbekend zijn, kan worden gedaan. Zijn doelbewuste wijze van handelen bezielde vele nederige zwoegers met een verlangen om voor de voortgang van Gods zaak te doen wat zij konden, terwijl zij zich tegelijkertijd door dagelijkse arbeid in het leven hielden.

  Aquila en Priscilla waren niet geroepen om al hun tijd aan de dienst van het evangelie te wijden; toch werden deze eenvoudige ar­beiders door God gebruikt om Apollos vollediger de weg der waar­heid te tonen. De Here gebruikt verschillende instrumenten voor het bereiken van Zijn doel. Terwijl sommigen, met bijzondere talenten bedeeld, geroepen zijn al hun krachten aan het werk van onderwijzing en evangelieprediking te wijden, zijn vele anderen, op wie niemand de handen ter inzegening heeft gelegd, geroepen een belangrijk aandeel in het winnen van zielen te hebben.

  Er staat voor de arbeiders die in hun eigen onderhoud voorzien een wijd arbeidsveld open. Velen kunnen waardevolle ervaringen in het evangeliewerk opdoen, terwijl zij een deel van hun tijd aan de een of ander lichaamsarbeid besteden. Door deze wijze van handelen kunnen krachtige werkers voor belangrijke taken in noodlijdende gebieden worden gevormd.

  De dienaar van God die zichzelf opoffert en onvermoeid in woord en leer werkzaam is, heeft een zware taak. Hij berekent zijn arbeid niet naar uren. Zijn loon beïnvloedt hem niet in zijn werk, noch laat hij zich door ongunstige omstandigheden van zijn plicht afbrengen. Van de hemel ontving hij zijn opdracht, van de hemel verwacht hij zijn beloning, wanneer het hem toevertrouwde werk is gedaan.

Timoteus

Ik bezweer u, ten overstaan van God en de Heere Jezus Christus, Die levenden en doden zal oordelen bij Zijn verschijning en in Zijn Koninkrijk: predik het Woord. Volhard daarin, gelegen of ongelegen. Weerleg, bestraf, vermaan, en dat met alle geduld en onderricht.  2 Timoteüs 4:1, 2.

 Deze plechtige oproep tot iemand zo ijverig en trouw als Timoteüs, is een sterke getuigenis van het belang en de verantwoordelijkheid van het werk van de evangelist. Terwijl hij Timoteüs voor de rechterstoel van God roept, gebiedt Paulus hem het Woord te prediken, en niet de uitspraken en gewoonten van mensen. Verder gebiedt hij bij elke gelegenheid klaar te staan om van God te getuigen - voor grote gemeenten en in privé-kringen, onderweg en bij de mensen thuis, aan vrienden en vijanden, zowel in veilige omstandigheden als wanneer blootgesteld aan ontbering en gevaar, smaad en verlies.

 Paulus vreesde dat de milde, gewillige natuur van Timoteüs hem ertoe zou kunnen leiden om een essentieel onderdeel van zijn werk te schuwen. Daarom spoorde hij hem aan om trouw te zijn in het berispen van zonde en grove boosdoeners scherp terecht te wijzen. Toch diende hij dit te doen "met alle lankmoedigheid (geduld) en onderricht". Hij diende het geduld en de liefde van Christus kenbaar te maken, terwijl hij zijn terechtwijzingen uitlegde en kracht bijzette door de waarheden uit het Woord.

 De zonde haten en bestraffen, en tegelijkertijd medelijden en tederheid tonen voor de zondaar, is een moeilijke vaardigheid. Hoe ernstiger onze inspanningen om tot heiligheid van hart en leven te komen, hoe scherpzinniger onze perceptie van de zonde zal zijn en des te meer vastbesloten onze afkeuring van elke afwijking van het recht. We moeten op onze hoede zijn voor buitensporige strengheid tegenover diegene die misdoet, maar we moeten ook oppassen de buitengewone verdorvenheid van de zonde niet uit het oog te verliezen. Het is nodig dat Christelijk geduld en liefde voor de dwalende betoond worden, maar er is ook het gevaar om zo’n grote tolerantie voor zijn fout te tonen, dat hij zal kijken naar zichzelf als iemand die de bestraffing niet verdiende, en deze zal verwerpen als onnodig en onrechtvaardig.

 The Acts of the Apostles, 503, 504.

This devotional is taken from Ye Shall Receive Power by Ellen G. White.

Paulus

Maar richt u op en sta op uw voeten, want hiertoe ben Ik aan u verschenen: om u aan te stellen als dienaar en getuige zowel van de dingen die u gezien hebt als van die waarin Ik nog aan u verschijnen zal. Handelingen 26:16

De plechtige opdracht die Paulus werd gegeven tijdens zijn gesprek met Ananias rustte met toenemend gewicht op zijn hart. Wanneer in antwoord op de uitnodiging "Saul, broeder, wordt weer ziende," Paulus voor de eerste maal het gezicht van deze godsvruchtige man aanschouwde, sprak Ananias onder de inspiratie van de Heilige Geest tot hem: "De God van onze vaderen heeft u voorbestemd om Zijn wil te kennen en de Rechtvaardige te zien en de stem uit Zijn mond te horen, want u moet voor Hem bij alle mensen getuige zijn van wat u hebt gezien en gehoord. En nu, waarom aarzelt u? Sta op, laat u dopen en uw zonden afwassen onder aanroeping van de Naam van de Heere" (Handelingen 22:13-16).

Deze woorden waren in harmonie met de woorden die Jezus zelf gesproken had toen Hij Paulus op zijn reis naar Damascus tegen hield en zei: "Maar richt u op en sta op uw voeten, want hiertoe ben Ik aan u verschenen: om u aan te stellen als dienaar en getuige zowel van de dingen die u gezien hebt als van die waarin Ik nog aan u verschijnen zal; en Ik zal u verlossen van dit volk en van de heidenen, naar wie Ik u nu zend, om hun ogen te openen en hen te bekeren van de duisternis tot het licht en van de macht van de satan tot God, opdat zij vergeving van de zonden ontvangen en een erfdeel onder de geheiligden door het geloof in Mij" (Handelingen 26:16-18).

Bij het overwegen van al deze zaken in zijn hart, begon Paulus steeds meer te begrijpen wat de betekenis van zijn roeping was om "een apostel van Jezus Christus door de wil van God," (Ef 1:1) te zijn. Zijn roeping was gekomen "niet vanwege mensen, ook niet door een mens, maar door Jezus Christus en God de Vader" (Galaten 1:1). Het grootse werk dat hij voor zich zag liggen, leidde hem ertoe de Heilige Schriften grondig te bestuderen, zodat hij het evangelie zou kunnen prediken "niet met wijsheid van woorden, opdat het kruis van Christus zijn inhoud niet verliest" (1 Korintiërs 1:17), "maar in het betonen van geest en kracht, opdat uw geloof niet zou bestaan in wijsheid van mensen, maar in kracht van God" (1 Korintiërs 2:4, 5).

The Review and Herald, March 30, 1911.

This devotional is taken from Ye Shall Receive Power by Ellen G. White.

Filippus de diaken

En de Geest zei tegen Filippus: Ga ernaartoe en voeg u bij deze wagen. En Filippus snelde ernaartoe, hoorde hem de profeet Jesaja lezen en zei: Begrijpt u ook wat u leest?  Handelingen 8:28, 29.

 God kijkt vanaf Zijn troon en stuurt zijn engelen naar deze aarde om samen te werken met degenen die de waarheid onderwijzen. Lees het verslag van de ervaring van Filippus en de kamerheer. "En een engel van de Heere sprak tot Filippus en zei: Sta op en ga naar het zuiden, de weg op die van Jeruzalem afdaalt naar Gaza, die eenzaam is. En hij stond op en vertrok; en zie, een Ethiopiër, een kamerheer en een machtig heer van de kandakè, de koningin van de Ethiopiërs, die heel haar schatkist beheerde en gekomen was om in Jeruzalem te aanbidden, keerde terug, en hij zat op zijn wagen en las de profeet Jesaja" (Hand. 8:26-28)....

 Deze gebeurtenis toont de zorg van de Heer aan over iedere geest die gevoelig is voor de waarheid. We zien hoe nauw de bediening van de hemelse engelen verbonden is met het werk van de knechten van de Heer op deze aarde.

 Filippus werd belast met de opdracht om nieuwe plaatsen te betreden, om toegang te maken tot nieuw terrein. Een engel die uitkeek naar elke gelegenheid om mensen met hun medemensen in verbinding te brengen, gaf hem de richting aan. Filippus werd gestuurd "naar het zuiden, de weg op die van Jeruzalem afdaalt naar Gaza, die eenzaam is" (vers 26). Dit bracht hem in contact met een man van grote invloed, die na zijn bekering, het licht van de waarheid aan anderen zou doorgeven. Door het werk van de Heer door middel van Filippus, werd de man overtuigd van de waarheid, en werd bekeerd en gedoopt. Hij was een ‘hoorder op de snelweg’, een man van goede reputatie, die een sterke invloed ten gunste van de waarheid zou uitoefenen.

 

Vandaag de dag, net als toen, staan engelen uit de hemel klaar om mensen te leiden tot hun medemensen. Een engel toonde Filipppus waar deze man kon gevonden worden, die zo bereid was om de waarheid te ontvangen, en (ook) vandaag zullen engelen van God de voetstappen van die arbeiders leiden en dirigeren, die de Heilige Geest toelaten hun tong te heiligen, en hun hart te zuiveren en te veredelen.

 The Review and Herald, April 20, 1905.

This devotional is taken from Ye Shall Receive Power by Ellen G. White.

 

Dorcas

En er was in Joppe een zekere discipelin van wie de naam Tabitha was, wat vertaald Dorkas betekent. Deze was overvloedig in goede werken, en in liefdegaven die zij schonk. Handelingen 9:36

Te Joppa, niet ver van Lydda, leefde een vrouw genaamd Dorcas. Haar goede daden hadden haar zeer geliefd gemaakt.... Haar leven was vervuld met goede daden. Haar handige vingers waren bedrijviger dan haar tong. Ze wist wie nood had aan comfortabele kledij en wie nood had aan sympathie, en ze stelde zich vrijwillige ten dienste  van de armen en bedroefden.

"En het gebeurde in die dagen dat zij ziek werd en stierf" (Handelingen 9:37). De gemeente te Joppe werd getroffen door haar heengaan. Gezien haar leven van dienstbaarheid is het begrijpelijk dat ze treurden en dat warme tranen neervielen op de levensloze klei. 

Toen ze hoorden dat Petrus te Lydda verbleef, stuurden ze boodschappers tot hem, "die smeekten dat hij zonder uitstel naar hen toe zou komen" (vers 38).

 "En Petrus stond op en ging met hen mee; en toen hij daar gekomen was, brachten zij hem in de bovenzaal. En alle weduwen stonden bij hem, terwijl zij huilden en de onder- en bovenkleding toonden die Dorkas gemaakt had toen zij nog bij hen was" (vers 39).

Petrus vroeg aan de wenende vrienden om de kamer te verlaten, knielde daarna neer, en bad vurig tot God om Dorkas terug tot leven en gezondheid te wekken. Zich tot het lichaam kerende zei hij, "Tabitha, sta op! En zij deed haar ogen open en zodra zij Petrus zag, ging zij overeind zitten" (vers 40).

Dorkas deed een groot dienstwerk voor de gemeente, en de Here vond het geschikt om haar terug te halen uit het land van de vijand, zodat haar bekwaamheid en kracht een blijvend zegen zou zijn voor anderen, en dat door deze manifestatie van Zijn kracht, de zaak van Christus gesterkt zou worden. 

The Review and Herald, April 6, 1911.

This devotional is taken from Ye Shall Receive Power by Ellen G. White.

 

 

Stefanus

En Stefanus, vol geloof en kracht, deed wonderen en grote tekenen onder het volk.  Handelingen 6:8.

 Stefanus was zeer actief in Gods zaak en kwam vrijmoedig uit voor zijn geloof. "En enigen van hen die behoorden tot de zogenoemde synagoge van de Libertijnen, van de Cyreneeërs, en van de Alexandrijnen en van hen die uit Cilicië en Asia afkomstig waren, stonden op en redetwistten met Stefanus. Zij waren echter niet in staat de wijsheid en de Geest, door Wie hij sprak, te weerstaan" (Handelingen 6:9, 10). Deze studenten van de grote rabbijnen vertrouwden erop dat ze in een publiek debat een volledige overwinning op Stefanus konden behalen, en dat omwille van zijn vermeende onwetendheid. Maar hij sprak niet alleen met de kracht van de Heilige Geest, maar het was voor iedereen van de grote vergadering duidelijk dat hij ook een student van de profetieën, en in alle zaken van de wet geleerd was. Bekwaam verdedigde hij de waarheden die hij verkondigde, en versloeg zijn tegenstanders volkomen.

 De priesters en heersers die getuige waren van de prachtige manifestatie van de macht die bij de verkondiging van Stefanus aanwezig was, waren gevuld met bittere haat. In plaats van zich over te geven aan het overvloedig bewijs dat hij hen voorhield, besloten ze om zijn stem het zwijgen op te leggen door hem ter dood te brengen. Bij verschillende gelegenheden hadden zij de Romeinse autoriteiten omgekocht om de rechtsgang zonder commentaar over te dragen, waarbij de Joden de wet in eigen handen hadden genomen, en gevangenen berecht, veroordeeld en geëxecuteerd hebben volgens hun nationale gebruiken. De vijanden van Stefanus twijfelden er niet aan dat ze dergelijke koers konden handhaven, zonder zichzelf in gevaar te brengen. Ze besloten om het risico op de gevolgen in alle gevallen te nemen, en daarom grepen ze Stefanus en brachten hem voor de raad van het Sanhedrin voor rechtspraak....

 Terwijl Stefanus oog in oog met zijn rechters stond, om zich te verantwoorden voor de aantijging van godslastering, scheen een heilige uitstraling op zijn gelaat. "En allen die in de Raad zaten, hielden hun ogen op hem gericht en zagen zijn gezicht als het gezicht van een engel." (vers 15). Degenen die Mozes verheerlijkten, zagen mogelijk in het gezicht van de gevangene hetzelfde heilige licht dat het gezicht van die oude profeet uitstraalde. De Shekinah was een spektakel waarvan ze nooit meer getuige zouden zijn in de tempel, waarvan de eer voorgoed vertrokken was. Velen van hen die toekeken op het verlichte aangezicht van Stefanus beefden en bedekten hun gezichten, maar hun koppig ongeloof en vooroordelen wankelden nooit.

 The Spirit of Prophecy 3:294-296.

This devotional is taken from Ye Shall Receive Power by Ellen G. White.

 

De discipelen

En de apostelen legden met grote kracht getuigenis af van de opstanding van de Heere Jezus; en er was grote genade over hen allen. Handelingen 4:33

Na de kruisiging van Christus waren de discipelen een hulpeloos en ontmoedigd gezelschap -als schapen zonder herder. Men had hun Meester verworpen, veroordeeld en aan het schandelijk kruis genageld. Spottend hadden de Joodse priesters en oversten gezegd: “Anderen heeft Hij verlost, Zichzelf kan Hij niet verlossen. Als Hij de Koning van Israël is, laat Hij nu van het kruis afkomen en wij zullen Hem geloven” (Matteüs 27:42).

Maar het kruis, dat tuig van schande en marteling, bracht hoop en redding voor de wereld. De discipelen herstelden zich; hun wanhoop en hulpeloosheid verdween. Zij werden in hun karakter veranderd, en verenigd in de banden van Christelijke liefde. Zij waren maar nederige mannen, zonder rijkdom, enkel gewapend met het Woord en de Geest van God, in de ogen van de Joden gewone vissers. Zij gingen echter uit in de kracht van Christus om te getuigen van de waarheid en alle tegenstand te overwinnen. Gekleed met de goddelijke wapenrusting, gingen zij uit om het wonderlijk verhaal te vertellen van de kribbe en het kruis. Zonder aardse roem of erkenning waren zij helden van het geloof. Hun lippen spraken woorden van goddelijke welsprekendheid die de wereld ondersteboven keerde.

Zij die de Verlosser verworpen en gekruisigd hadden, verwachtten bij de discipelen ontmoediging, beschaamdheid en bereidheid om hun Here te verloochenen. Met verbazing aanhoorden zij de duidelijke, vrijmoedige getuigenis van de apostelen gegeven onder de kracht van de Heilige Geest. De discipelen werkten en spraken zoals hun Meester had gewerkt en gesproken, en allen die hen hoorden zeiden, “Zij zijn met Jezus geweest en hebben van Hem geleerd.”

Toen de apostelen uitgingen en over Jezus predikten waren er vele zaken die de Joodse oversten niet goedkeurden. De mensen brachten hun zieken en zij die door onreine geesten werden geplaagd in de straten ; menigten verzamelden zich rondom hen, en zij die genezen werden prijsden de Heer, en verheerlijkten de naam van Hem die de Joden hadden veroordeeld, met doornen gekroond, gegeseld en gekruisigd hadden.

The Signs of the Times, September 20, 1899.

 

Jezus onze Heer

De Geest van de Heere is op Mij, omdat Hij Mij gezalfd heeft; Hij heeft Mij gezonden om aan armen het Evangelie te verkondigen, om te genezen die gebroken van hart zijn, om aan gevangenen vrijlating te prediken en aan blinden het gezichtsvermogen, om verslagenen weg te zenden in vrijheid, om het jaar van het welbehagen van de Heere te prediken.  Lucas 4:18, 19.

 Christus sprak geen woorden over Zijn (eigen) belangrijkheid of Zijn superioriteit; Hij negeerde Zijn medemensen niet. Hij maakte geen aanspraak op gezag vanwege Zijn relatie tot God, maar Zijn woorden en daden toonden aan dat Hij zich bewust was van Zijn zending en karakter. Hij sprak over de hemelse dingen als iemand die vertrouwd was met alles wat hemels is. Hij sprak van Zijn intimiteit en eenheid met de Vader zoals een kind zou spreken over de relatie met zijn ouders. Hij sprak als iemand die gekomen was om de wereld te verlichten met Zijn heerlijkheid. Hij ging niet in de lering in de scholen der rabbijnen, want Hij was de leraar door God gezonden om de mensheid te onderrichten. Als diegene in wie alle herstellend vermogen wordt gevonden, sprak Christus over het tot Hem trekken van alle mensen, en over het geven van het eeuwige leven. In Hem is er macht om elke lichamelijke en elke geestelijke ziekte te genezen.

 Christus is in onze wereld gekomen met een bewustzijn van meer dan menselijke grootsheid, om een werk te volbrengen dat resultaten zou geven met een eeuwige waarde.  Waar vind je Hem wanneer Hij met zijn werk bezig is? In het huis van de visser Petrus. Rustende bij de bron van Jacob, terwijl Hij de Samaritaanse vrouw over het levende water vertelt. Over het algemeen gaf Hij les in open lucht, maar soms ook in de tempel, want Hij nam deel aan de bijeenkomsten van het Joodse volk. Maar meestal onderwees Hij zittende op een berghelling, of vanuit een vissersboot. Hij trad binnen in de levens van deze eenvoudige vissers. Zijn sympathie werd ingezet ten behoeve van de armen, de lijdenden, de verachten, en velen waren tot Hem aangetrokken.

 Toen het verlossingsplan werd gemaakt, werd besloten dat Christus niet in overeenstemming met Zijn goddelijk karakter moest verschijnen, want zo kon Hij zich niet verbinden met de behoeftigen en hen die lijden. Hij moest komen als een arme man. Hij kon verschenen zijn in overeenstemming met Zijn verheven afkomst van de hemelse hoven, maar nee, Hij moest de allerlaagste diepten van het menselijk lijden en armoede bereiken, zodat Zijn stem gehoord zou kunnen worden door zij die belast en teleurgesteld waren.

 The Signs of the Times, June 24, 1897.

This devotional is taken from Ye Shall Receive Power by Ellen G. White.

Johannes de Doper

Zij zeiden dan tegen hem: Wie bent u, opdat wij antwoord kunnen geven aan hen die ons gestuurd hebben; wat zegt u van uzelf? Hij zei: Ik ben de stem van een die roept in de woestijn: Maak de weg van de Heere recht, zoals Jesaja, de profeet, gesproken heeft. Joh 1:22, 23

 Voorwaar, Ik zeg u, onder hen die uit vrouwen geboren zijn, is er niemand opgestaan, groter dan Johannes de Doper." (Matth.11:9-11)
Bij de aankondiging van de geboorte van Johannes had de engel aan Zacharias verklaard: "Want hij zal groot zijn voor de Here." (Luc.1:15)

Wat bepaalt grootheid in de ogen van de Hemel? Niet datgene wat de wereld als grootheid ziet; geen rijkdom, of rang, of hoge afkomst, of intellectuele gaven op zichzelf beschouwd. Indien intellectuele grootheid, zonder een hogere maatstaf, onze eer waardig is, dan moeten we Satan eer bewijzen, wiens intellectuele macht niemand ooit heeft geëvenaard. Maar indien het verlaagd wordt tot eigenbelang, wordt de vloek groter naarmate de gave groter is. God stelt prijs op zedelijke waarden. Liefde en reinheid zijn eigenschappen waaraan Hij de hoogste waarde hecht. Johannes was groot in de ogen des Heren, toen hij voor de boodschappers van het Sanhedrin, voor het volk, en voor zijn eigen discipelen, niet trachtte zichzelf te eren, maar steeds wees op Jezus als de Beloofde. Zijn onzelfzuchtige vreugde in het dienen van Christus geeft het hoogste voorbeeld van adel dat ooit in een mens werd geopenbaard.

Het getuigenis dat na zijn dood over hem gegeven werd door hen die zijn getuigenis aangaande Jezus gehoord hadden, was: "Johannes deed wel geen enkel teken, maar al wat Johannes van Deze zeide, was waar." (Joh.10:41)  Het was Johannes niet gegeven vuur van de hemel te roepen, of doden op te wekken, zoals Elia dat deed, noch om in de naam van God te zwaaien met Mozes' staf van bevoegdheid. Hij was gezonden om de komst van de Heiland aan te kondigen en een oproep te doen tot het volk om zich voor te bereiden op Zijn komst. Zó getrouw vervulde hij zijn zending, dat de mensen, toen ze zich herinnerden wat hij hun over Jezus geleerd had, konden zeggen: "Al wat Johannes van Deze zeide, was waar." (Joh.10:41) Iedere discipel van de Meester is geroepen om zulk een getuigenis van Christus te geven.

Desire of Ages 219-220